Дини ислом барои ҳифзи саломатӣ ва тандурустии инсонҳо аҳамияти фаровоне қоил аст.

Шабакаи моҳвораии имом Ризо (а) бо ҳузури васии Остони қудси Разавӣ ба сурати расмӣ кори худро оғоз кард.

Ҳадисе аз Имом Ризо (а) дар бораи рӯзаи моҳи Рамазон

Тағзияи муносиб ва таваҷҷуҳ ба таъмини маводи ғизоии мавриди ниёзи модар метавонад бар ҷанин ва ояндаи фарзанд таъсироти фаровоне дошта бошад.

Фарбеҳӣ ва лоғарӣ аз замонҳои дур зеҳни башарро ба худ машғул кардааст.

Имрӯз – шанбе, 20-уми хурдоди соли 1396, баробар бо 15-уми Рамазони соли 1438-и ҳиҷрии қамарӣ ва 10-уми июни соли 2017, мусодиф бо Солрӯзи мелоди фархундаи ҳазрати Имом Ҳасани Муҷтабо (а), пешвои гиромии мусулмонон ва набераи бузурги расули гиромии Ислом (с) аст.

Имом Ризо (а) дар бахше аз номаи маъруфи худ ба Маъмун, дарбораи бемориҳо ва дармони онҳо ва наҳваи таъомул бо бадан яъне ҳамон рисолаи Заҳабия мефармояд:

Дар омӯзаҳои пизишкии исломӣ, асл бар пешгирӣ ва тақвияти умумии бадан ниҳода шуда, то аз заминаҳои ибтило ба бемориҳо ҷилавгирӣ шавад. Риояти эътидол, ҳиҷомат, меваҳои фасл ва ..., роҳҳои тақвияти системаи эминии бадан мебошанд.

Тавсияҳои аҳли байт (а) дарбораи сабки зиндагӣ ва роҳҳои беҳтар зистан ҳамвора роҳгушо будааст.

Имом Ризо (а) рамзи саломатиро дар парҳези ғизоӣ ва доштани барномаи муносиб барои тағзия баршумурдаанд.

Яке аз бемориҳо, ки рафта-рафта фарогирии он дар ҷомеаи модерни кунунӣ бештар дида мешавад, бемории фишори хун аст.

Барои афроде, ки бемориҳои қалбӣ ва уруқӣ, фишори хуни боло, диабет ё собиқаи ҳассосият ба тухми мурғ доранд, масрафи се тухми мурғ дар ҳафта пешниҳод мешавад.

Имом Ризо (а) дар мавриди ҳифзи тавони устухонҳо ва ҷилавгирӣ аз пир шудани онҳо тавсияҳое доранд, ки аз ҷумлаи он метавон ба хӯрдани боқило, барги чуғундар ва ғайра ишора кард.

Маросими Ҷашни нимаи шаъбон ва фархунда милоди Имоми замон бо ҳузури ошиқони аҳли байти исмат ва таҳорат (а) дар сафорати Ҷумҳурии Исломии Эрон дар Тоҷикистон баргузор шуд.

Ҷумъа 15 шаъбони соли 1438 ҳиҷрии қамарӣ- баробар бо 22 урдибиҳишти 1396 ҳиҷри хуршедӣ ва 12 май 2017, мусодиф бо солрӯзи милоди фархундаи ҳазрати имом Маҳдӣ (а), набераи гиромии Паёмбари акрам (с) аст.

Баракат дар зиндагӣ мавзӯе аст, ки дар фарҳанги исломӣ ба унвони як асл шинохта шуда ва омилҳои зиёде дар он дахолат дошта ва робитаи мустақиме бо чигунагии истифодаи дуруст ва муносиб аз неъматҳои илоҳӣ дорад.

Гузоришҳои мустанаде, ки аз ҳаракати Имом Ризо (а) дар ихтиёр аст, тавассути ровиёни мувассақе чун Абусалти Ҳиравӣ сабт шуда аст.

Хонавода ҳастаи нахустини ташкили сохтмони ҷомеа ба шумор меравад ва авомиле чун ишқу муҳаббат ва отифаро дар вуҷуди инсонҳо решадор менамояд.

Гурӯҳе аз браҳманон, ки болотарин табақаи (кост)-ро дар дини ҳинду ташкил медиҳанд, бо вуҷуди онки мусулмон нестанд, алоқаи вижае ба ҳазрати имом Ҳусайн (а) доранд, то ҳадде, ки номи Ҳусайн Браҳман бар худ гузоштаанд. Ин браҳманҳо дар солрӯзи милоди имом Ҳусайн (а) дар канори мусулмонон дар ҷашнҳое, ки ба ин муносибат баргузор мешавад, ширкат мекунанд ва ба шеърхонӣ мепардозанд.

Ташкили хонавода дар ислом масаълае ҳаётӣ ва барномае олӣ аст, ки агарчи бар асоси муқаррарот ва қонунҳои қуръонӣ, ривоӣ ва шаръӣ ва баёноти анбиё ва авлиё ҷомаи амал мепӯшад, аммо мояҳои нахустини он ба сурати ғаризаи муҳаббат, отифа, меҳрубонӣ ва ишқ дар мард ва зан ба иродаи ҳакимонаи Аллоҳ Таъоло қарор дода шуда аст.