Дар омӯзаҳои пизишкии исломӣ, асл бар пешгирӣ ва тақвияти умумии бадан ниҳода шуда, то аз заминаҳои ибтило ба бемориҳо ҷилавгирӣ шавад. Риояти эътидол, ҳиҷомат, меваҳои фасл ва ..., роҳҳои тақвияти системаи эминии бадан мебошанд.

Тавсияҳои аҳли байт (а) дарбораи сабки зиндагӣ ва роҳҳои беҳтар зистан ҳамвора роҳгушо будааст.

Имом Ризо (а) рамзи саломатиро дар парҳези ғизоӣ ва доштани барномаи муносиб барои тағзия баршумурдаанд.

Яке аз бемориҳо, ки рафта-рафта фарогирии он дар ҷомеаи модерни кунунӣ бештар дида мешавад, бемории фишори хун аст.

Барои афроде, ки бемориҳои қалбӣ ва уруқӣ, фишори хуни боло, диабет ё собиқаи ҳассосият ба тухми мурғ доранд, масрафи се тухми мурғ дар ҳафта пешниҳод мешавад.

Имом Ризо (а) дар мавриди ҳифзи тавони устухонҳо ва ҷилавгирӣ аз пир шудани онҳо тавсияҳое доранд, ки аз ҷумлаи он метавон ба хӯрдани боқило, барги чуғундар ва ғайра ишора кард.

Маросими Ҷашни нимаи шаъбон ва фархунда милоди Имоми замон бо ҳузури ошиқони аҳли байти исмат ва таҳорат (а) дар сафорати Ҷумҳурии Исломии Эрон дар Тоҷикистон баргузор шуд.

Ҷумъа 15 шаъбони соли 1438 ҳиҷрии қамарӣ- баробар бо 22 урдибиҳишти 1396 ҳиҷри хуршедӣ ва 12 май 2017, мусодиф бо солрӯзи милоди фархундаи ҳазрати имом Маҳдӣ (а), набераи гиромии Паёмбари акрам (с) аст.

Баракат дар зиндагӣ мавзӯе аст, ки дар фарҳанги исломӣ ба унвони як асл шинохта шуда ва омилҳои зиёде дар он дахолат дошта ва робитаи мустақиме бо чигунагии истифодаи дуруст ва муносиб аз неъматҳои илоҳӣ дорад.

Гузоришҳои мустанаде, ки аз ҳаракати Имом Ризо (а) дар ихтиёр аст, тавассути ровиёни мувассақе чун Абусалти Ҳиравӣ сабт шуда аст.

Хонавода ҳастаи нахустини ташкили сохтмони ҷомеа ба шумор меравад ва авомиле чун ишқу муҳаббат ва отифаро дар вуҷуди инсонҳо решадор менамояд.

Гурӯҳе аз браҳманон, ки болотарин табақаи (кост)-ро дар дини ҳинду ташкил медиҳанд, бо вуҷуди онки мусулмон нестанд, алоқаи вижае ба ҳазрати имом Ҳусайн (а) доранд, то ҳадде, ки номи Ҳусайн Браҳман бар худ гузоштаанд. Ин браҳманҳо дар солрӯзи милоди имом Ҳусайн (а) дар канори мусулмонон дар ҷашнҳое, ки ба ин муносибат баргузор мешавад, ширкат мекунанд ва ба шеърхонӣ мепардозанд.

Ташкили хонавода дар ислом масаълае ҳаётӣ ва барномае олӣ аст, ки агарчи бар асоси муқаррарот ва қонунҳои қуръонӣ, ривоӣ ва шаръӣ ва баёноти анбиё ва авлиё ҷомаи амал мепӯшад, аммо мояҳои нахустини он ба сурати ғаризаи муҳаббат, отифа, меҳрубонӣ ва ишқ дар мард ва зан ба иродаи ҳакимонаи Аллоҳ Таъоло қарор дода шуда аст.

Эрони исломӣ дар шаби солрӯзи милоди ҳазрати имом Ҳусайн (а), набераи Паёмбари гиромии Ислом (с) ва солори шаҳидони ҷаҳон, ғарқи дар шӯру шодӣ буд.

Анор барои пешгирӣ ва дармони бисёре аз бемориҳо, аз ҷумла, баста ва танг шудани рагҳо ва шараёнҳои бадан (атеросклероз), саратон ва ҳамчунин кӯмак ба тӯли умр ва кунд кардани вокунишҳои пир шудани селулҳо таъсироти фаровоне дорад.

Имом Ризо (а) дар бораи тадобири моҳҳо ва риояти режими хосси ғизоии ҳар моҳ мутобиқи моҳҳои румӣ тавсияҳои муфиде ироа кардаанд.

Дар тибби суннатӣ ва исломӣ коснӣ (Cichorium intybus L)-ро тасфиякунандаи хун дониста ва муътақиданд, ки асароти фоидабахшӣ рӯйи ҷигар ва талха мегузорад ва ҳамчунин барои пешгирӣ аз нороҳатиҳои меъда ва тақвияти мизоҷ аз он истифода мешавад.

Ҳасан ибни Фазол аз Имом Ризо (а) ин гуна нақл карда, ки фармуданд:

Боргоҳи мунаввари ҳазрати имом Ризо (а), дар шаби шаҳодати падари бузургавораш ҳазрати имом Мӯсои Козим (а) сиёҳпӯш шуд ва зоирон ва муҷовирон дар ин ҳарами қудсӣ ба сӯгворӣ ва азодорӣ пардохтанд.

Мардуми Эрони исломӣ- азодори шаҳодати ҳазрати имом Мӯсои Козим (а), аз наберагони пок ва мутаҳҳари Паёмбари гиромии Ислом (с) ҳастанд.