Бодимҷон ба ҳар мизоҷе созгор аст ва меъдаро тақвият мекунад.

Оё воқеан навъи тағзия метавонад, рӯи ҳофизаи мо таъсири мусбат ё манфӣ бигузорад?

Бо гузашти умр заиф шудани нерӯи босира амри табиист.

Нахуд як модаи ғизоии бисёр муфид ва серғизо аст, ки мутаассифона ин рӯзҳо камтар мавриди истифода қарор мегирад.

Ба нақл аз пайғамбар (с) омадааст: Ангур бихуред, зеро ангур ғамро аз байн мебарад.

Хурмо, аз назари пизишкӣ, бисёр боарзиш аст, дини мубини Ислом хурморо аз ҷумлаи муҳимтарин меваҷот қарор додааст.

Ғизои худро бо сабуктарин ғизое, ки баданат ба андозаи одатат ва бар ҳасби иқоматгоҳ ва фаъолиятҳо ва замонаат тағзия тағзия мекунад, оғоз кун.

Мутобиқи ривоёт бодиринг аз он даста меваҳои биҳиштӣ аст, ки паёмбари гиромии ислом (с) ҳам ба он алоқаи фаровон доштаанд ва хурдани онро бо каме намак тавсия мефармуданд.

Понздаҳумин Ҷашнвораи Имом Ризо (а) рӯзи панҷшанбе дар Машҳади муқаддас поён ёфт.

“Зомини ҳар дили ноором”, видеои ба муносибати зодрӯзи Имом Ризо (а)

Зодрӯзи Имом Ризо (с) муборак!

Имрӯза бисёре аз мардум дардҳои мафсалии мухталиферо дар навоҳии мухталифе аз бадан мисли даст, по ва камар таҷруба мекунанд, ки зиндагии рӯзмарраро ба навъе мухтал мекунад.

Мудири Бунёди байналмилалии фарҳангӣ - ҳунарии Имом Ризо (а) Маҷмаи ҷаҳонии “Ходимони фарҳанги Разавӣ”-ро мунодии ваҳдат дар сояи ҳазрати Ризо (а) қаламдод кард ва гуфт, Бунёди байналмилалии фарҳангӣ- ҳунарии Имом Ризо (а) дар 77 кишвар “атр”-и олими Оли Муҳаммад (с)-ро мегустаронанд.

Роҳҳои бисёре барои дармони сардард вуҷуд дорад, аммо дар ин миён роҳҳое низ дида мешавад, ки ба суръат сардарди шуморо аз байн мебаранд.

Санҷид саршори витаминҳост ва гуруснагиро коҳиш медиҳад.

Наҳваи таомули инсон ва рафтораш бо бадан метавонад омили муҳимме дар ибтило ба нороҳатиҳо ва бемориҳо бошад.

Себ, ки иштиҳоро маҳор мекунад, саршор аз хосиятҳост ва таъсири танзимкунандагӣ ба системаи ҳозима дорад.

Вақте ҳисси шикамдард ба суроғи шумо меояд, сахт аст, ки бобати он фикр накарда, коратонро идома бидиҳед.

Аимаи атҳар алайҳиссалом оростагии зоҳирро як асли муҳим дар равобити заношӯии зан ва мард дониста ва супоришоти омӯзандае дарбораи зинатҳои муносиб барои оростани худ доштаанд ва ҳамвора таъкид кардаанд, ки дар ин амр кӯтоҳӣ нашавад.

Хӯрдани сабзиҷот ба кабед кӯмаки шоёне дар анҷоми вазифаи худ мекунад.