Гузоришҳои мустанаде, ки аз ҳаракати Имом Ризо (а) дар ихтиёр аст, тавассути ровиёни мувассақе чун Абусалти Ҳиравӣ сабт шуда аст.

Хонавода ҳастаи нахустини ташкили сохтмони ҷомеа ба шумор меравад ва авомиле чун ишқу муҳаббат ва отифаро дар вуҷуди инсонҳо решадор менамояд.

Гурӯҳе аз браҳманон, ки болотарин табақаи (кост)-ро дар дини ҳинду ташкил медиҳанд, бо вуҷуди онки мусулмон нестанд, алоқаи вижае ба ҳазрати имом Ҳусайн (а) доранд, то ҳадде, ки номи Ҳусайн Браҳман бар худ гузоштаанд. Ин браҳманҳо дар солрӯзи милоди имом Ҳусайн (а) дар канори мусулмонон дар ҷашнҳое, ки ба ин муносибат баргузор мешавад, ширкат мекунанд ва ба шеърхонӣ мепардозанд.

Ташкили хонавода дар ислом масаълае ҳаётӣ ва барномае олӣ аст, ки агарчи бар асоси муқаррарот ва қонунҳои қуръонӣ, ривоӣ ва шаръӣ ва баёноти анбиё ва авлиё ҷомаи амал мепӯшад, аммо мояҳои нахустини он ба сурати ғаризаи муҳаббат, отифа, меҳрубонӣ ва ишқ дар мард ва зан ба иродаи ҳакимонаи Аллоҳ Таъоло қарор дода шуда аст.

Эрони исломӣ дар шаби солрӯзи милоди ҳазрати имом Ҳусайн (а), набераи Паёмбари гиромии Ислом (с) ва солори шаҳидони ҷаҳон, ғарқи дар шӯру шодӣ буд.

Анор барои пешгирӣ ва дармони бисёре аз бемориҳо, аз ҷумла, баста ва танг шудани рагҳо ва шараёнҳои бадан (атеросклероз), саратон ва ҳамчунин кӯмак ба тӯли умр ва кунд кардани вокунишҳои пир шудани селулҳо таъсироти фаровоне дорад.

Имом Ризо (а) дар бораи тадобири моҳҳо ва риояти режими хосси ғизоии ҳар моҳ мутобиқи моҳҳои румӣ тавсияҳои муфиде ироа кардаанд.

Дар тибби суннатӣ ва исломӣ коснӣ (Cichorium intybus L)-ро тасфиякунандаи хун дониста ва муътақиданд, ки асароти фоидабахшӣ рӯйи ҷигар ва талха мегузорад ва ҳамчунин барои пешгирӣ аз нороҳатиҳои меъда ва тақвияти мизоҷ аз он истифода мешавад.

Ҳасан ибни Фазол аз Имом Ризо (а) ин гуна нақл карда, ки фармуданд:

Боргоҳи мунаввари ҳазрати имом Ризо (а), дар шаби шаҳодати падари бузургавораш ҳазрати имом Мӯсои Козим (а) сиёҳпӯш шуд ва зоирон ва муҷовирон дар ин ҳарами қудсӣ ба сӯгворӣ ва азодорӣ пардохтанд.

Мардуми Эрони исломӣ- азодори шаҳодати ҳазрати имом Мӯсои Козим (а), аз наберагони пок ва мутаҳҳари Паёмбари гиромии Ислом (с) ҳастанд.

Фалсафаи биъсати паёмбарон ва ба табаъи онон имомон алайҳимуссалом барои тарбияти нуфуси башар ва иртиқо бахшидан ба маротиби олии маънавият будааст.

Имом Ризо алайҳиссалом фарде кушодачеҳра ва хушбархурд буд.

Имом Ризо алайҳиссалом пас аз шаҳодати падари бузургвораш, дар соли 183 ҳиҷрӣ, дар 35-солагӣ уҳдадори мақоми имомат шуд.

Пас аз шаҳодати мазлумонаи Алӣ ибни Мусо ар-Ризо (алайҳиссалом) дӯстон ва пайравон мутаваҷҷеҳи зиёрати он ҳазрат шуданд.

Имом Ризо (а) дар рисолаи "Заҳабия" фасли баҳорро ин гуна тавсиф мефармояд....

Китобҳои мансуб ба Имом Ризо алайҳиссалом

Қуръон ва аҳли байт алайҳимуссалом ҳеч гоҳ аз якдигар ҷудо набудаанд. Бо мутолиа дар сира ва сабки зиндагии аҳли байт (а) дармеёбем, ки Қуръон ва аҳли байт алайҳимуссалом ҳеч гоҳ аз якдигар ҷудо набудаанд ва Қуръон дар тамоми абъоди зиндагии онҳо ҳузур доштааст.

Мутобиқи тавсияҳои пизишкии суннатӣ беҳтарин равиш барои лоғарӣ назорати тағзия ва истифода аз маводи ғизоии муфид унвон шуда аст.

Алӣ ибни Абитолиб (23 сол қабл аз ҳиҷрат, соли 40-и қамарӣ) саҳобӣ, ровӣ, писарамӯ ва домоди Паёмбари акрам (с) аст. Ӯ ҳамсари ҳазрати Фотима ва котиби ваҳй аст.